Acteur

Mae Rovers

Mae Rovers

De absurditeit van menselijkheid beweegt me.

Ik ben altijd een fantast geweest. Soms openlijk. Soms in het geheim. Als kind al bouwde ik van alles wat ik vinden kon hutten en sloot me daar dan dagen in op om helemaal los te kunnen gaan in mijn hersenspinsel paleis. Fietste ik naar school op mijn paard en ging ik ‘s avonds buiten spelen met mijn beste vrienden, Harry, Ron en Hermelien.

Maar toen kwam de middelbare school, verdwenen Harry, Ron en Hermelien in de boeken in de kast en maakte plaats voor UGGs, bandshirts, roken en all that jazz. Ik verloor mijn onschuld, maar niet mijn fantasie, want hoe erg ik haar ook probeerde te onderdrukken, ze lag altijd op de loer. Het heeft een hoop tijd en volwassen worden nodig gehad om haar volledig te accepteren en als een grote kracht van mijzelf te beschouwen. De academie is een groot onderdeel geweest van die zoektocht. De zoektocht naar mijn fantasie, mijn kracht, mijn grenzeloze inner child.

Door binnen de veilige muren van de academie ontelbare keren op m’n bek te gaan, tegen de spreekwoordelijke en letterlijke muur te lopen, heb ik geleerd welke schatten er verborgen liggen achter mijn zelfopgelegde begrenzingen. In het leren van acteren en theater maken, leerde ik meer dan ooit mezelf kennen. Zeker dit jaar heb ik bewust gepoogd mijzelf zo veel mogelijk uit te dagen in de laatste sprint naar de eindstreep. Mezelf te challengen om te kijken hoever mijn vakmanschap reikt. En ik kan niet wachten om aan een nieuw hoofdstuk te beginnen waarin ik al die nieuwe kennis mag toepassen op nieuwe beproevingen en kansen.

Laatst zei iemand tegen mij, na het zien van mijn afstudeervoorstelling, ‘Wat leuk om je zo in je element te zien’. En dat is het. Dat is precies wat het is. Wat dit is. Dit vak. Dit is mijn element. Mijn speeltuin. Mijn hersenspinsel paleis

Wat beweegt je?

De absurditeit van menselijkheid. Soms probeer ik naar mensen, situaties of dingen te kijken, alledaagse dingen, een vrouw die haar hond uit laat, een oudere man met een boek op een bankje in het park, vier jongens in exact dezelfde trainingspakken op exact dezelfde scooters, een meisje druk bellend in een overvolle trein, alledaagse dingen, alledaagse dingen die talloze absurdistische elementen bevatten. Je hoeft er alleen maar naar te kijken, naar die bijzondere details. De hond die zijn baasje uitlaat omdat ze anders nooit meer buiten komt. De oudere man op het bankje in het park die voor de 3e keer wegdroomt bij het lezen van zijn favoriete boek, 50 shades of Grey. De jonge ridders in uniform op hun stalen rossen. Het meisje in de trein dat de meest intieme details van haar latenight escapades deelt met niet alleen haar beste vriendin, maar ook alle andere reizigers. Voor mij is dit een onuitputtelijke bron van inspiratie.

Wat toon je op Festival Gemaakt?

Samen met Trix van Erkel maakte ik dit jaar in residentie bij Theater Artemis onze afstudeervoorstelling Deze Dagen, dit is tevens onze debuut voorstelling als Collectief MAETRIX. Als vooronderzoek voerde wij een half jaar lang gesprekken met vier ouderen in een verzorgingshuis in Maastricht. Deze gesprekken vertrokken vanuit onze hoofdvraag; “Hoe wil ik herinnerd worden?” En vormen een deel van de uiteindelijke voorstelling.

Deze Dagen is een tragisch komische voorstelling over grote dromen, kwetsbaarheid, eenzaamheid en verbroedering. Een ode aan fantasie en menselijkheid.

Collectief MAETRIX is een beginnend collectief met grote dromen. Trix van Erkel (1997) en Mae Rovers (1996) ontmoeten elkaar op de Toneelacademie in Maastricht, waar ze in 2022 beiden zullen afstuderen aan de acteursopleiding. Het duo vond elkaar in de gezamenlijke ambitie om naast spelen ook zelf werk te creëren. Deze Dagen is hun eerste voorstelling als collectief. Trix en Mae delen een grote fascinatie voor absurdisme, taal en outsiders binnen de samenleving. In hun werk pogen ze te zoeken naar een balans tussen realiteit en fictie en humor en tragiek.