Scenograaf

Lonneke Orbons

Lonneke Orbons

Een zoektocht naar het surrealistische in een werkelijkheid.

Ik ben Lonneke! Nadat mijn familie de randstad verruilde voor het zonnige zuiden, werd ik geboren in Heerlen. Mijn roots zijn dus een mengelmoes van het Zuid-Limburgse mijnwerkersverleden en een vleugje van boven de rivieren.

Wat beweegt je?

Ik ben enorm nieuwsgierig! Vooral in de werelden van anderen. Ik kijk heel graag stiekem bij mensen thuis naar binnen en “thuizen” kijken op Funda, behoort tot een van mijn hobbies…

Als ik als kind ergens ging spelen hield ik mij vooral bezig met de onderlinge relaties en omgangsvormen binnen het gezin. “Families” in de breedste zin van het woord vind ik gewoon fascinerend, vooral omdat iedere familie iets opvallends of eigenaardigs heeft. Ik haal mijn inspiratie dus vaak uit mensen en hún werelden en dit vertaal ik dan naar beelden of sferen.

In mijn ontwerpen en werken ontstaat een zoektocht naar het surrealistische in een werkelijkheid. Ik probeer met een omgeving van deels realistische elementen, de grens op te zoeken tussen filmisch en theatraal, waardoor er een werkelijkheid ontstaat waar je als toeschouwer meteen iets in herkent, maar het tóch voelt als een eerste stap in een nieuwe realiteit!

Als ik straks officieel afgestudeerd ben, verheug ik mij vooral op het feit dat alles mogelijk is en tegelijkertijd maakt dit het juist ook zo ontzettend spannend! Voor nu heb ik aantal leuke projectjes op de planning staan en verder laat ik het over mij heen komen, ik ben benieuwd wat de toekomst voor mij in petto heeft!

Ohja! Ik heb ook al jaren zin om kale bermen en terreinen stiekem te bezaaien met wilde bloemen dus misschien wordt het daar nu ook tijd voor!

Wat toon je op Festival Gemaakt?

Wij als afstuderende ontwerpers hebben een expositie aan het Vrijthof hier in Maastricht. Ik toon daar het theatrale installatie Niet met - niet zonder. Deze is ontstaan vanuit de theatertekst Jedermann (stirbt) (iedereen sterft) van Ferdinand Schmalz.

Ik ben altijd gefascineerd geweest door “ongrijpbare onbegrijpelijke” fenomenen. De dood is hier een van. Ik weet niet hoe het voelt om dood te gaan maar wel hoe het voelt om iemand of iets te verliezen. Wat mij hierin het meest aangrijpt, is het feit dat dit “iets” nooit meer tastbaar is, ik kan het nooit meer aanraken. Het is als een kat die de lichtreflectie van mijn horloge wil vangen, het is er maar het is ontastbaar. De herinnering en het gevoel zijn er, maar het is nooit meer tastbaar.

In mijn zoektocht naar een vorm, heb ik mij laten inspireren door het licht om mij heen.

Eerste licht, laatste licht
Eerste adem, laatste adem
Ze staan zover van elkaar en toch kunnen ze niet zonder elkaar…
Zo bewegen zij zich hand in hand door het licht van mijn installatie.
Zullen ze elkaar raken?