Acteur

David Roos

David Roos

Dingen die stilstaan vind ik erg aantrekkelijk

Ik ben David Roos. Links naast mijn foto staat hier geloof ik dat ik acteur ben en dat klopt ook, maar daarnaast maak en schrijf ik veel eigen werk. Terugkerende thema’s daarbij zijn esthetisering, tradities, verstilling en perversiteit. Ik maakte bijvoorbeeld de korte film Het Grote Breken over herdenken en de romantisering van leed, die je hier terug kan zien: https://vimeo.com/407198345.

Voor en tijdens school speelde ik in een aantal producties van ITA (in regie van onder meer Simon Stone en Ivo van Hove) en liep ik stage bij de Toneelschuur. De komende tijd repeteer ik bij Ontroerend Goed in Gent aan de voorstelling Funeral, die in het najaar in première gaat. Verder ben ik de helft van een makersduo (de andere helft heet Tabor Idema) dat beeldende performances maakt.

Wat beweegt je?

Dingen die stilstaan vind ik erg aantrekkelijk. Standbeelden bijvoorbeeld, maar het verleden ook, en het geschreven woord. In mijn tweede jaar op de Toneelacademie schreef ik een essay over nostalgie, waarin veel samenkwam wat me nog steeds bezighoudt. Het verlangen naar stilstand in een wereld die onvermijdelijk voortbeweegt. De behoefte aan schoonheid in een wereld die vaak lelijk is. Dat kunst de tijd voor even weg kan nemen, zie ik als iets heel verleidelijks. Tegelijk worstel ik met de vraag hoe je je dan in het theater nog kan of moet verhouden tot het nu.

Wat toon je op Festival Gemaakt?

Tabor Idema en ik hebben afgelopen oktober in residentie bij CAMPO in Gent onze afstudeervoorstelling Ein Schweigespiel gemaakt. Het plan was om iets te maken over spreken en zwijgen. Een van onze grotere verschillen is namelijk de wijze waarop we communiceren: ik houd van taal, Tabor hecht aan de stilte. Dat leidde uiteindelijk tot een voorstelling die zich beweegt tussen toneel, performance, beeldende kunst, muziek en mime. En tussen oorlog en liefde. Een metronoom slaat het ritme van de strijdmars, een strijkstok wordt een zwaard, ergens ligt een bloedend hart. Meer dan over spreken en zwijgen wil het denk ik iets zeggen over het verlangen om echt tot een ander door te dringen.

(Op Festival Gemaakt speel ik trouwens ook in One From The Heart van Just van Bommel, een even betoverende als ontnuchterende ode aan Hollywoodkitsch. En ik speel mijn lecture performance over de mythe van Pygmalion. Die is net als Ein Schweigespiel op zaterdag 4 juni dus als de reis naar Maastricht een klap is, dan is die dag twee vliegen.)