Regisseur

Amber Rozema

Amber Rozema

Ik vertel graag over personages die in de breekbaarheid van het mens zijn, toch altijd het beste van hun leven proberen te maken

Toen ik in het Drentse dorpje waar ik vandaan kom, een Italiaanse godmother speelde in de groep 8 musical, bedacht ik, naast de tekst uit het script, zelf allemaal extra grapjes die het personage kon maken. Toen ik tijdens de opvoering merkte dat ik met die grapjes het publiek aan het lachen maakte, ontdekte ik dat het misschien wel een goed idee was om iets met theater te gaan doen. Toen ben ik toneellessen gaan volgen. Zo is het eigenlijk begonnen.

Als ik mensen vertel dat ik op de Toneelacademie zit, wordt er vaak vanuit gegaan dat ik de acteursopleiding doe. Dan komt de quasi-feminist in mij naar boven want waarom zou je er niet vanuit gaan dat een vrouw de leiding kan nemen in een project?(!?) Ik vind vrouwen die regisseren eigenlijk vet cool en nu ben ik er kennelijk zelf ook een geworden.

Wat beweegt je?

Ik vertel graag over personages die in de breekbaarheid van het mens zijn toch altijd het beste van hun leven proberen te maken. Ik vind het interessant wanneer personages 'rauw' en 'imperfect' zijn en dan toch maar gewoon pogingen blijven doen om iets moois uit zichzelf te halen. Ook vind ik het heel interessant wanneer personages elkaar eigenlijk niet helemaal begrijpen, maar wel telkens de poging doen om elkaar te begrijpen. Een beetje zoals in die film Lost in Translation, waarin de personages elkaars taal niet spreken, maar wel op zoek blijven naar de herkenning in de ander.

Na het afstuderen wil ik me verder ontwikkelen in filmregie. Ik heb een achtergrond in beeldende kunst en ik wil verder onderzoeken hoe ik mijn op de Toneelacademie opgedane vaardigheden als regisseur, kan combineren met het vertellen in beeld. In film vind ik de perfecte combinatie van deze twee dingen.

Op dit moment ben ik bezig met het maken van mijn eerste korte fictiefilm, welke Haaientranen gaat heten. De film gaat over een vader en zijn dochter die verscheurd raken van elkaar, nadat de moeder van het gezin suïcide pleegt. Hoe praat je met een kind over iets waar je zelf ook nog niet de woorden voor kan vinden? Ik ga met een producent deze film opzetten en ik ben nu bezig met het ontwikkelen van een scenario.

Wat toon je op Festival Gemaakt?

Tijdens Festival Gemaakt toon ik de filminstallatie Fantoompijn. Het werk gaat over het omgaan met de leegte na de dood. Ik ben specifiek op zoek gegaan naar hoe het voelt om met een dergelijke leegte te dealen en hoe ik dit gevoel zou kunnen verbeelden in filmbeelden. Ik heb gewerkt met Merlijn de Meyer Engelbeen en Paulien Foest (tweede- en derdejaars acteurs) die het verhaal verbeelden van een meisje dat haar laatste herinnering aan haar overleden vriend probeert te vangen.